Onze Miller is niet meer. Vanmiddag (9 juli 2008) is ze rond 12.00 uur overleden.
Dit is dan ook de laatste column die ik schrijf. Ik ben begonnen met Miller en eindig met Miller, onze lieve Galgo.
Miller was al een lange tijd niet zichzelf. Ze werd zieker en zieker. Ook ging ze meer in het verleden leven. Ze had regelmatig nachtmerries over haar meegemaakte ellende en kon wezenloos voor zich uit staren als ze in haar mandje lag.
Of wij dat erg vonden? Ja, voor haar vonden wij het erg, ze verdiende zoveel beter.

Uitlaten vond ze steeds minder leuk en de laatste maanden was het zelfs een crime om haar mee te krijgen. We hebben wat afgedoktert met haar. Diverse medicijnen konden haar niet helpen, ze ging steeds een stapje achteruit. Of wij dat erg vonden? Ja heel erg, voor haar. Doodzielig vonden we haar en gingen nadenken over de beroemde laatste stap naar de dierenarts.

Je wacht op allerlei tekens en ziet alleen nog de goede momenten om dé beslissing uit te stellen. Dat ze niet verder meer liep dan plm 50 tot 75 mtr namen we voor lief want ’s morgens was ze zo vrolijk met haar begroeting, dus zou het nog wel gaan.

Opeens ging het allemaal versneld. Miller kreeg gedragsverandering en was de onrust zelf. Na een nacht janken en piepen waarbij ze steeds haar mandje uit kwam om te plassen besloot ik niet meer uit te stellen. Want dat vond ik pas echt erg. Nadat ik een paar maal beneden was geweest om te kijken en haar te knuffelen besloot mijn man beneden te slapen. Of wij dat erg vonden? Absoluut niet, je doet immers alles voor je hartediefjes.

Miller bleef onrustig en ging door de kamer wandelen. Ze bekeek een tijd de foto van haar overleden zus Roxy (de Golden Retriever) en wou steeds naar buiten. Ze heeft echt afscheid genomen van mij door haar koppie strak tegen mijn nek en gezicht te drukken. Maar ook door nog 1 x ondeugend mijn zakdoekjes af te pakken en aan stukjes te scheuren. Ze nam ook afscheid van mijn moeder die bij ons woont. Alle kamers liep ze door en daarna nam ze afscheid van de tuin. Of wij dat erg vonden? Nee, dit waren eigenlijk zeer mooie momenten.

De laatste rit heeft ze rustig beleefd. Gelaten liet ze zich in de auto tillen en keek de helft van de rit gezellig naar buiten. Toen ging ze liggen, berustend.
Eenmaal bij de dierenarts liep ze makkelijk mee naar binnen, ook naar de onderzoekstafel. We hebben haar op haar eigen dekje neergelegd en alsmaar gevoerd met de lekkere koekjes die de dierenarts (en wij) altijd voor de hondjes heeft.
Een laatste prik en na 2 minuten was onze lieve fluwelen Miller uit haar lijden. Cooper heeft duidelijk afscheid van haar genomen op het moment dat haar hartje steeds zwakker ging kloppen. Ze gaf Miller nog een paar ferme likken en vond het toen genoeg.

Met natte ogen gingen we naar huis maar toch met het vreemde gevoel “het is goed zo”. Ze kon echt niet verder, dat zou een lijdensweg worden. Altijd blijft ze in ons hart en gelukkig is ze vereeuwigd in het boek “Even hondspannen”, foto’s en films. Wij weten dat ze een leuke tijd heeft gehad en een lange periode een beauceron “de baas” was, haar “zusje” Cooper. Wij zijn dankbaar dat wij de eigenaren zijn geweest die Miller destijds zélf heeft uitgekozen.

Ingeborg